تحزب و حکمرانی حزبی (منابع مطالعاتی): تفاوت میان نسخه‌ها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
[[حزب]] جمعیتی سازمان‌یافته در درون یک نظام سیاسی است که عقیده‌ای مشترک دارند و برای به دست آوردن و به کارگیری قدرت سیاسی در اجرای دیدگاه‌ها و اهداف خود با یکدیگر متحد می‌شوند. احزاب سیاسی امروزه در نقش رابط بین مردم و حاکمیت، اهمیت بالایی در حکمرانی پیدا کرده‌اند و از حکمرانی حزبی به عنوان روشی موفق در امر حکومت‌داری نام برده می‌شود؛ به همین دلیل مسأله حزب در پژوهش‌های دینی و فقهی به عنوان مسئله‌ای نوظهور وارد شده و بسیاری از پژوهشگران فقهی به بررسی آن پرداخته‌اند. | [[حزب]] جمعیتی سازمان‌یافته در درون یک نظام سیاسی است که عقیده‌ای مشترک دارند و برای به دست آوردن و به کارگیری قدرت سیاسی در اجرای دیدگاه‌ها و اهداف خود با یکدیگر متحد می‌شوند. احزاب سیاسی امروزه در نقش رابط بین مردم و حاکمیت، اهمیت بالایی در حکمرانی پیدا کرده‌اند و از حکمرانی حزبی به عنوان روشی موفق در امر حکومت‌داری نام برده می‌شود؛ به همین دلیل مسأله حزب در پژوهش‌های دینی و فقهی به عنوان مسئله‌ای نوظهور وارد شده و بسیاری از پژوهشگران فقهی به بررسی آن پرداخته‌اند. | ||
درباره مسأله تحزب و حکمرانی حزبی پرسش اساسی این است که: تحزب در میان آموزه‌های اسلامی از چه جایگاهی برخوردار است؟ | درباره مسأله تحزب و حکمرانی حزبی پرسش اساسی این است که: تحزب در میان آموزه‌های اسلامی از چه جایگاهی برخوردار است؟ با چه نوع رویکرد دینی و فقهی و براساس کدام ادله می‌توان مبانی فقهی تحزب را به شکلی منسجم و متوازن مطرح کرد؟ بر اساس کدام یک از آموزه‌های فقهی می‌توان حکمرانی حزبی را موضوع‌شناسی و از کدام آموزه‌ها می‌توان احکام آن را استخراج کرد؟ | ||
در | پژوهشگران فقهی دو رویکرد فقهی در قبال مسأله حزب اتخاذ کرده‌اند؛ برخی با رویکردی سلبی به دلیل خاستگاه غیردینی حزب، معتقد به عدم امکان استخراج مبانی فقهی برای ایجاد حزب و حکمرانی حزبی هستند و در مقابل دیگر اندیشمندان دینی با استناد به وجود واژه حزب در قرآن و کارویژه‌های مثبت احزاب سیاسی و همچنین تلقی آن به عنوان مصداق امر به معروف و نهی از منکر یا مقدمه واجب، امکان استنباط مبانی تحزب را پذیرفته‌اند. | ||
==کتاب‌ها== | ==کتاب‌ها== | ||