کاربر:Mojtaba61.Abedini/صفحه تمرین: تفاوت میان نسخه‌ها

برخی منابع اینترنتی، سند این دعا را به امام رضا(ع) نسبت داده و آن را به عنوان دعای رزق امام علی(ع) معرفی کرده‌اند،<ref>«دعای استغفار امام علی (علیه السلام) جهت فزونی روزی و اولاد»، موسسه تحقیقاتی نشر معارف اهل بیت(ع)؛ «استغفار منسوب به امام علی(ع)»، پرسمان دانشگاهیان.</ref> اما این سند به دعای دیگری که شباهت به این دعا دارد و از امام علی(ع) نقل شده؛ مرتبط است و محدث نوری در کتاب [https://fa.wikishia.net/view/%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%84%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85_%D9%81%DB%8C%D9%85%D8%A7_%DB%8C%D8%AA%D8%B9%D9%84%D9%82_%D8%A8%D8%A7%D9%84%D8%B1%D8%A4%DB%8C%D8%A7_%D9%88_%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%86%D8%A7%D9%85 دارالسلام فیما یتعلق بالرؤیا و المنام] به نقل از کتاب «مفاتيح النجاة لطلب الرزق» آن را نقل کرده است.<ref>محدث نوری، دار السلام في ما يتعلق بالرؤيا و المنام، ۱۴۲۷ق، ج۳، ص۱۵۱.</ref>

در این دعا، امام علی(ع) هر صبح پس از نماز، هفتاد بار از خداوند طلب آمرزش می‌کند. ایشان با حمد و ستایش پروردگار، به ضعف‌ها و خطاهای خود اعتراف کرده و خداوند را به عنوان بهترین معبود و سرور ستایش می‌کند. امام با اذعان به گناهان و لغزش‌های خود، از خداوند درخواست بخشش و گذشت داشته و از او درخواست دارد که دعایش را بپذیرد، چراکه خداوند شایسته پرهیزگاری و آمرزش است. ایشان از گناهانی که در سایه عافیت‌بخشی مرتکب شده بود و یا با حیله و گناه، دیگران را به گمراهی کشانده بود، طلب مغفرت کرده و همچنین از گناهانی که سبب کاهش روزی یا خستگی اعضای بدن شده‌اند، آمرزش کرده است. او از خداوند خواستار بخشش گناهانی دارد که دشمنانش به کمین نشسته‌اند تا موجب رسوایی‌اش شودند. امام(ع) از گناهان شبانه، کوچک و فراموش‌شده نیز طلب مغفرت کرده و از گناهانی که مخلوقات را مورد سرزنش قرار داده یا عهد و پیمان با خدا را نقض کرده بود، استغفار کرده است. ایشان از گناهانی که موجب بیماری، مرگ، کیفرها و بلاها شده و افسوس قیامت را به دنبال داشتند، طلب آمرزش می‌کرد. از گناهانی که سبب رد دعا و محرومیت از اجابت شده طلب مغفرت کرده همچنین از خیانت در امانت، گناهانی که به عذاب الهی نزدیک و از رحمت خدا دور می‌کردند، یا نیت را آلوده می‌ساختند، استغفار کرده است. او از گناهانی که اعضای بدن در آنها شریک بودند، طلب مغفرت کرده و از اعمالی که باعث ناخشنودی خداوند و خشنودی شیطان می‌شدند، پوزش می‌طلبد. امام علی علیه‌السلام از گناهانی که به کفر می‌خواندند، افکار را طولانی می‌کردند، فقر و سختی به بار می‌آوردند، اجل را نزدیک و امید را قطع و عمر را کوتاه می‌کردند، یا یاد خدا را به فراموشی می‌سپردند و موجب ترس از غیر خدا می‌شدند، استغفار می‌کرد. او برای تمامی گناهان خود، از آغاز تا پایان، عمدی و سهوی، کوچک و بزرگ، آشکار و پنهان، قدیم و جدید، طلب مغفرت کرده و به درگاه خداوند توبه کرده است. امام(ع) همچنین از خداوند درخواست می‌کرد که حقوق بندگان را که بر عهده او بود، ببخشد و تمامی این امور را به رحمت و مشیت الهی واگذار کرده است.<ref>محمدی ری‌شهری، نهج الذکر، ۱۳۸۷ش، ص۲۴۹ - ۲۷۷.</ref>

==منابع==