|
|
| خط ۱: |
خط ۱: |
| {{منابع مطالعاتی}}{{بهروزرسانی}} | | {{منابع مطالعاتی}} |
| | | [[جاسوسی]] رفتاری مجرمانه است که مصادیق آن شامل انتقال یا تسلیم نقشهها، اسناد، اسرار و تصمیمات مربوط به سیاست داخلی و خارجی کشور میشود. تجسس، خواه به صورت سنتی و چه رایانهای، جرمانگاری شده و مرتکب آن بسته به درجه و نوع جاسوسی با مجازاتهای مختلف روبهرو میگردد. بر اساس منابع فقهی و قوانین موضوعه، فرد جاسوس گناهکار و مجرم شناخته میشود و در برخی روایات، حتی حکم قتل برای او ذکر شده است. جاسوسی در ماده ۵۰۱ قانون مجازات اسلامی و ماده ۲۴ قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح (در خصوص نظامیان) تعریف و مجازات آن تعیین شده است. |
| [[جاسوسی]] در فقه اسلامی به معنای بهدست آوردن پنهانی اطلاعات و اسرار دیگران است و حکم آن با توجه به موضوع، هدف و متعلق آن متفاوت است. اصل اولی در فقه، حرمت تجسس در امور شخصی افراد است و این حکم بر [[آیه ۱۲ سوره حجرات|آیه «وَلَا تَجَسَّسُوا»]] و روایات مربوط به حفظ آبرو و حریم خصوصی مسلمانان استوار است. ازاینرو، فقیهان تجسس برای آگاهی از زندگی خصوصی یا عیبهای پنهان افراد را جایز نمیدانند. | |
| | |
| جاسوسی، اعم از سنتی و رایانهای، در فقه و حقوق جرم به شمار میآید و مرتکب آن، متناسب با نوع و شدت جرم، با مجازاتهای متفاوتی روبهرو میشود. در منابع فقهی، جاسوس فردی گناهکار و مجرم شناخته شده و در برخی روایات، برای برخی مصادیق آن حکم قتل نیز ذکر شده است. در حقوق ایران نیز جاسوسی در ماده ۵۰۱ قانون مجازات اسلامی و ماده ۲۴ قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح (درباره نظامیان) جرمانگاری شده و مجازات آن تعیین شده است.
| |
| | |
| با این حال، در مواردی که حفظ نظام اسلامی، تأمین امنیت جامعه یا دفع خطر از جان و مال مسلمانان بر جمعآوری اطلاعات متوقف باشد، حکم تجسس تغییر میکند. ازاینرو، بسیاری از فقیهان کسب اطلاعات درباره فعالیتهای دشمن، جاسوسان بیگانه و اقدامات برهمزننده امنیت را از مصادیق وظایف حکومت اسلامی دانسته و در صورت وجود مصلحت مهم، آن را جایز یا حتی واجب شمردهاند.
| |
|
| |
|
| ==کتابها== | | ==کتابها== |