فقه مقاومت (منابع مطالعاتی): تفاوت میان نسخه‌ها

[[فقه مقاومت]] شاخه‌ای از فقه‌های مضاف و زیرمجموعه [[فقه سیاسی]] و [[فقه اجتماعی]] است که به احکام مرتبط با مقابله با سلطه خارجی، استبداد داخلی و حفظ حاکمیت اسلامی می‌پردازد. ریشه‌های فقه مقاومت را می‌توان ذیل ابوابی مانند [[جهاد]] و [[امر به معروف و نهی از منکر]] پیگیری کرد، ولی به دلیل تحولات سیاسی-اجتماعی دوره معاصر، به صورت مفهومی مستقل در فقه مورد بررسی قرار گرفته است.  

مواجهه برخی از کشورهای اسلامی در برابر فشارهای متعدد جهانی ازجمله فشارهای سیاسی، نظامی، امنیتی، اقتصادی، رسانه‌ای و فرهنگی و به تناسب آن شکل‌گیری جنگ‌های ترکیبی و نامتقارن، باعث شده مقاومت در ابعاد گوناگون آن ازجمله سیاسی، نظامی، اقتصادی و فرهنگی مورد توجه مسلمانان قرار گیرد و همه این ابعاد ذیل عنوان کلی فقه مقاومت مورد بحث قرار گیرد.

فقه مقاومت در سه محور اصلی مورد توجه قرار گرفته است: مقابله با سلطه خارجی، استبداد داخلی و نفوذ فرهنگی. فقها و پژوهشگران فقهی وجوب مقاومت در برابر سلطه خارجی را مستند به قرآن، سنت، اجماع و عقل کرده‌اند و معتقدند قواعدی مانند [[قاعده نفی سبیل|نفی سبیل]]، [[قاعده اعداد قوة|اعداد قوة]] (بازدارندگی)، [[وجوب دفاع از جامعه اسلامی]] و [[حرمت فروش سلاح به دشمنان دین]] بر این نوع از مقاومت تأکید دارد. آنان همچنین به آموزه‌هایی مانند خروج از سلطه حکومت جائر، حرمت اعانه بر اثم، حرمت همکاری با طاغوت، [[امر به معروف و نهی از منکر]] و [[تقیه]] برای مقاومت در برابر استبداد داخلی استناد کرد‌ه‌اند. حرمت نگهداری [[کتب ظلال]]، صدور احکام [[ارتداد]] و مقابله با بدعت‌ها هم ازجمله مستندات مقابله با نفوذ فرهنگی دانسته شده است.