کاربر:Jahanian/صفحه تمرین: تفاوت میان نسخه‌ها

مرجعیت زنان در عصر کنونی یکی از مسائل پرچالش و بحث برانگیز میان فقهای شیعی و بخصوص عصر اخیر است. برای اولین بار مرحوم شهید ثانی مرد بودن را از شرایط مرجعیت دانست و بعد از ایشان مرحوم یزدی در کتاب العروة الوثقی این بحث را آوردند که مبنای فقهای بعد از ایشان قرار گرفت.

در میان مخالفین مرجعیت زنان اجماع در این مسئله مطرح و به آیاتی چون آیه قوامیت مردان بر زنان و نفی تبرج و... اشاره شده که از طرف خود قائلین این نظر مورد خدشه قرار گرفته اند. همچنین به روایاتی نظیر مشهوره ابی‌خدیجه که لفظ رجل در آن آمده استدلال شده که عده‌ای آن را ناظر به بحث قضاوت می‌دانند نه فتوا. انصراف ادله‌ای که مطلق اند به رجل یکی دیگر از مستندات آنهاست، اما از همه مهمتر می‌توان به نظر آیت الله خویی اشاره کرد: که مذاق شارع نسبت به زن ترجیح برعهده داشتن امور خانه و دوری از امور جامعه و پوشیده بودن او دانست که بنابر آن عدم رضایت شارع نسبت به مرجعیت زنان فهم می‌شود ولی در جواب آن گفته شده که صرف مرجعیت زن مساوی با اختلاط و خروج از خانه و اختلاط با مردان نیست.

اما قائلین به مرجیعت زنان به اموری همچون تخصص و آشنایی بهتر زنان در امور مخصوص به زنان که حداقل می‌تواند در پاره‌ای از مسائل مورد تقلید قرار گیرند و یا سنت معصومین علیهم السلام در ارجاع دادن سائل به زنان و اطلاق ادله مرجعیت و اطلاق آیات کتمان و سوال اشاره کرد. از جمله ادله آنها می‌توان به سیره مسلمین اشاره کرد و همچنین سیره عقلاء، که اصلی‌ترین دلیل در پذیرش تقلید است و همین سیره عقلاء در صورت تساوی شرایط متخصص زن و مرد فرقی بین آنها در این مسئله نگذاشته است و حتی اگر زنی اعلم از مردان بود عقلاء پیروی از او را ترجیح می‌دهند.