فقه معاصر:پیشنویس آیه ۳۳ سوره احزاب: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۲۵: | خط ۲۵: | ||
در نقد این استدلال آمده که مقصود آیه، خانهنشینی مطلق نیست؛ بلکه پرهیز از خودنمایی به شیوه جاهلیت است. ضمناً در دنیای امروز، بخش بزرگی از ارتباطات مرجع و مقلد میتواند بدون نیاز به حضور فیزیکی و از طریق ابزارهای نوین ارتباطی صورت گیرد.<ref>ایزدیفرد و کاویار، «واکاوی ادله ناظر بر مرجعیت زنان در فقه امامیه»، ص۲۱۴-۲۱۵.</ref> | در نقد این استدلال آمده که مقصود آیه، خانهنشینی مطلق نیست؛ بلکه پرهیز از خودنمایی به شیوه جاهلیت است. ضمناً در دنیای امروز، بخش بزرگی از ارتباطات مرجع و مقلد میتواند بدون نیاز به حضور فیزیکی و از طریق ابزارهای نوین ارتباطی صورت گیرد.<ref>ایزدیفرد و کاویار، «واکاوی ادله ناظر بر مرجعیت زنان در فقه امامیه»، ص۲۱۴-۲۱۵.</ref> | ||
== شرکت زنان در انتخابات از نظر اسلام == | |||
در بخش «شرکت زنان در انتخابات از نظر اسلام» از کتاب زن و انتخابات به جنبههای مذهبی این موضوع پرداخته شده است. نویسنده اظهارات مطرحشده در روزگار خود درباره شرعیبودن تساوی حقوق زن و مرد در زمینه شرکت در انتخابات را نادرست و ناشی از «قضاوتهای بیمطالعه» درباره شریعت اسلامی برمیشمرد (ص۵۱-۵۵). | |||
نویسنده در ادامه به نقد دلایل ارائهشده از نظر شرعی برای اثبات حق رأی زنان میپردازد: | |||
# بهرسمیت شمرده شدن حق رأی زنان در برخی کشورهای اسلامی نمیتواند دلیلی برای مشروعیت آن باشد، زیرا بسیاری از این کشورها تحت حاکمیتی غیراسلامی اداره میشوند (ص۵۵-۵۶). | |||
# استدلال بر ماجرای بیعت پیامبر(ص) با زنان، با تکیه بر آیه ۱۲ سوره ممتحنه، دلیل کاملی نیست، چون عهد پیامبر(ص) با زنان فقط در مورد موضوعات مورد اشاره در آیه است، نه امر حکومت و ملزومات آن مانند حق رأی که از امور مربوط به ولایت عامه است (۵۶-۵۹). | |||
در قسمت دیگر این بخش، به اثبات این گزاره از نظر فقه شیعه و اهلسنت پرداخته شده است که زنان از نظر اسلام حق قانونگذاری ندارند. نویسنده، فتوای علمای الازهر مصر در پاسخ به سؤالی درباره حق عضویت زنان در پارلمان و حق شرکت آنان در انتخابات اعضای پارلمان را مبنایی برای عدم مشروعیت آن در فقه اهلسنت قرار میدهد و مبنای آن (حرمت تصدی اموری که لازمه آن ولایت عامه باشد) را تشریح میکند (ص۶۱-۶۸). | |||
از نظر نویسنده، در فقه شیعه رأیدادن زنان نوعی ایجاد ولایت در شأن قانونگذاری برای آنان است. از نظر او این موضوع امری ممنوع است؛ زیرا در فقه شیعه هیچ نوع از ولایت عامه و اختیارات در شئون سهگانه قانونگذاری، اجرای قوانین و قضاوت، به زنان داده نشده است (ص۶۹). بهعنوان دلیل، نویسنده چهار روایت<ref>برای نمونهای نگاه کنید به: صدوق، من لا يحضره الفقيه، ج۴، ص۳۶۴.</ref> را نقل میکند که فقیهان شیعه<ref>برای نمونه نگاه کنید به: آقا ضیاء عراقی، شرح تبصرة المتعلمین، ص۳۱۰.</ref> برای منع زنان از تصدی شئون سهگانه بالا به آنها استناد کردهاند (ص۶۹-۷۴). از سوی دیگر، نویسنده شرکت زنان در انتخابات را موجب بروز برخی دیگر از محرمات شرعی، چون تماسهای غیرشرعی زنان با مردان، برمیشمرد و آن را خلاف آیات قرآن میداند. او شرکت زنان در انتخابات را نافی دستورات قرآن درباره حفظ عفت، حجاب و خانهنشینیِ مورد تأکید قرآن در آیاتی چون آیه ۳۱ سوره نور و آیات ۳۳، ۵۳ و ۵۹ سوره احزاب قلمداد میکند (ص۷۵-۷۸). | |||
== پانویس == | == پانویس == | ||