کاربر:Hamzeahmadi/صفحه تمرین۳: تفاوت میان نسخهها
Hamzeahmadi (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
Hamzeahmadi (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
||
| خط ۵۹: | خط ۵۹: | ||
[[علیاکبر سیفی مازندرانی]]، حجیت مذاق شارع را از روی حجیت ظواهر پذیرفته است.<ref>«درس خارج اصول استاد علیاکبر سیفی مازندرانی: تعریف قاعده مذاق شارع»، سایت مدرسه فقاهت.</ref> او در جلسه درس خارج اصول در ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۲ش، گفته است مذاق شریعت، همان اراده تشریعی خداوند است که از ظواهر خطابات شرعیه استظهار شده است؛ هر ظاهری هم حجت است، بنابراین مذاق شارع هم حجت است، چون که از خطابات استظهار شده است. البته مستظهر از یک خطاب خاصی که در موضوع خاصی وارد شده باشد نیست؛ بلکه مستنظهر از مجموع خطابات است.<ref>«درس خارج اصول استاد علیاکبر سیفی مازندرانی: تعریف قاعده مذاق شارع»، سایت مدرسه فقاهت.</ref> | [[علیاکبر سیفی مازندرانی]]، حجیت مذاق شارع را از روی حجیت ظواهر پذیرفته است.<ref>«درس خارج اصول استاد علیاکبر سیفی مازندرانی: تعریف قاعده مذاق شارع»، سایت مدرسه فقاهت.</ref> او در جلسه درس خارج اصول در ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۲ش، گفته است مذاق شریعت، همان اراده تشریعی خداوند است که از ظواهر خطابات شرعیه استظهار شده است؛ هر ظاهری هم حجت است، بنابراین مذاق شارع هم حجت است، چون که از خطابات استظهار شده است. البته مستظهر از یک خطاب خاصی که در موضوع خاصی وارد شده باشد نیست؛ بلکه مستنظهر از مجموع خطابات است.<ref>«درس خارج اصول استاد علیاکبر سیفی مازندرانی: تعریف قاعده مذاق شارع»، سایت مدرسه فقاهت.</ref> | ||
==نقدهایی به مذاق شارع== | ===نقدهایی به مذاق شارع=== | ||
[[سیدعباس نبوی]]، در مقاله «فقه زمان و نظامسازی»، استناد به مذاق شارع در استنباطهای شرعی را مانعی بر سر راه نظامسازی میداند.<ref>نبوی، «فقه زمان و نظامسازی»، ص۱۶.</ref> او بر این باور است که برای نظامسازی به دلیل قطعی شرعی نیاز است و نمیتوان نظام دینی یا نظام فقهی را برپایه مذاق شارع استوار نمود؛ چرا که تعدد و تنوع آراء در استنباط مذاق شارع و رها کردن اصول کلی دین، در نظامسازی اختلاف ایجاد میکند.<ref>نبوی، «فقه زمان و نظامسازی»، ص۱۶.</ref> | [[سیدعباس نبوی]]، در مقاله «فقه زمان و نظامسازی»، استناد به مذاق شارع در استنباطهای شرعی را مانعی بر سر راه نظامسازی میداند.<ref>نبوی، «فقه زمان و نظامسازی»، ص۱۶.</ref> او بر این باور است که برای نظامسازی به دلیل قطعی شرعی نیاز است و نمیتوان نظام دینی یا نظام فقهی را برپایه مذاق شارع استوار نمود؛ چرا که تعدد و تنوع آراء در استنباط مذاق شارع و رها کردن اصول کلی دین، در نظامسازی اختلاف ایجاد میکند.<ref>نبوی، «فقه زمان و نظامسازی»، ص۱۶.</ref> | ||