فقه درمان (کتاب): تفاوت میان نسخه‌ها

Mahjoor60 (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Mahjoor60 (بحث | مشارکت‌ها)
خط ۹۲: خط ۹۲:


==روش‌شناسی==
==روش‌شناسی==
محمدعلی قاسمی در کتاب فقه درمان، با جمع‌آوری اطلاعات به صورت کتابخانه‌ای و تحلیل داده‌ها و اطلاعات بر اساس قواعد اصولی و فقهی به شیوه اجتهادی، به استنباط مسائل مربوط به درمان به‌ویژه مسائل مستحدثه در حوزه فقه پزشکی می‌پردازد تا وظایف مکلفان (بیماران و پزشکان) در برخورد با بیماری‌ها را تدوین کند. در این کتاب برای اثبات مدعیات به آیات قرآن، روایات، سیره متشرعه، [[بنای عقلا]]، قواعد فقهیه و اصول لفظیه و عملیه استناد کرده است. نویسنده در هر فصل برای تکمیل مدعیات خود، به آرا، نظرات و استفتائات فقها نیز پرداخته است.
محمدعلی قاسمی در کتاب فقه درمان با جمع‌آوری اطلاعات به صورت کتابخانه‌ای و تحلیل داده‌ها و اطلاعات بر اساس قواعد اصولی و فقهی به شیوه اجتهادی، مسائل مربوط به درمان، به‌ویژه مسائل مستحدثه در حوزه فقه پزشکی، را استنباط می‌کند تا وظایف مکلفان (بیماران و پزشکان) در برخورد با بیماری‌ها را تدوین کند. نویسنده برای اثبات مدعیاتش به آیات قرآن، روایات، [[سیره متشرعه]]، [[بنای عقلا]]، قواعد فقهی و اصول لفظی و عملی استناد کرده است. نویسنده در هر فصل برای تکمیل مدعیات خود از آرا، نظرات و استفتائات فقها نیز بهره گرفته است.


==بررسی و ارزیابی==
==بررسی و ارزیابی==
اضافه‌نویسی ازجمله نقدهای وارد بر کتاب فقه درمان است. در این کتاب که به زبان فارسی نوشته شده، هنگام استناد به آیات یا روایات، هم متن عربی و هم ترجمه فارسی آنها به صورت متوالی ذکر شده است و باعث افزدون به حجم کتاب شده است. این اشکال در جایی که متن آیات یا روایات طولانی است، بروز بیشتری دارد. (ص۹۸) افراط در بحث‌های لغوی و ریشه‌یابی کلمات از دیگر مصادیق اضافه‌نویسی است. به‌عنوان مثال در مفهوم‌شناسی اذن بیمار، نویسنده چندین صفحه از کتاب را به بررسی مفهوم اذن و مالکیت انسان بر نفس خود اختصاص داده است. (ص۱۰۷-۱۲۳) انعکاس فتاوای مشترک فقها به صورت متوالی از دیگر مصادیق اضافه‌نویسی در این کتاب است؛ (ص۳۷۰۱-۳۷۲) نویسنده در پیوست‌های کتاب و گاه در متن اصلی، متن چندین فتوای مشترک را ذکر کرده، در حالی که گزارش مضمون فتاوا به صورت مختصر کافی بود.  
اضافه‌نویسی از نقدهای وارد بر کتاب فقه درمان است. در این کتاب، که به زبان فارسی نوشته شده، هنگام استناد به آیات یا روایات، متن عربی و ترجمه فارسی به صورت متوالی آمده و باعث افزایش حجم کتاب شده است. این اشکال در جایی که متن آیات یا روایات طولانی است بروز بیشتری دارد(ص۹۸). افراط در بحث‌های لغوی و ریشه‌یابی کلمات از دیگر مصادیق اضافه‌نویسی است، برای مثال در مفهوم‌شناسی اذن بیمار، نویسنده چندین صفحه از کتاب را به بررسی مفهوم اذن و مالکیت انسان بر نفس خود اختصاص داده است(ص۱۰۷-۱۲۳). انعکاس فتاوای مشترک فقها به صورت متوالی از دیگر مصادیق اضافه‌نویسی در این کتاب است(ص۳۷۰۱-۳۷۲). نویسنده در پیوست‌های کتاب و گاه در متن اصلی، متن چند فتوای مشترک را ذکر کرده است، در حالی که گزارش مختصری از مضمون فتاوا کافی بود.


از دیگر نقدهای وارد بر این کتاب، نقل برخی اقوال بدون ارجاع به منبعی خاص است؛ در این موارد نویسنده بدون مستندسازی یک نظر، (ص۸۲) آن را مبنا قرار داده و به رد یا تقویت آن پرداخته است.
از دیگر نقدهای وارد بر این کتاب، نقل برخی اقوال بدون ارجاع به منبعی خاص است؛ نویسنده در این موارد یک نظر را بدون مستندسازی(ص۸۲)مبنا قرار داده و آن را رد یا تقویت کرده است.


==پانویس==
==پانویس==