قلمرو دین و گستره شریعت (کتاب): تفاوت میان نسخه‌ها

Alikhani (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Mkhaghanif (بحث | مشارکت‌ها)
 
خط ۵۹: خط ۵۹:


== انسان دو ساحتی و دین حداکثری: مبنای شکل‌گیری جامعه اسلامی ==
== انسان دو ساحتی و دین حداکثری: مبنای شکل‌گیری جامعه اسلامی ==
نیاز انسان به دین، از کهن‌ترین مباحث اسلامی است که پیشینیان آن را با عنوان «[[ضرورت بعثت انبیا]]» بررسی کرده‌اند (ص۱۷)؛ این مسئله در کشورهای غربی نیز پیش از دوران رنسانس (بروز تضادهای اساسی میان عالمان کلیسا و عالمان علوم تجربی) بررسی شده‌ است (ص۳۳). به گفته نویسنده، در اندیشه حداقلی (مبتنی بر تفکر اومانیستی) غالبا انسانِ مادی مورد توجه قرار می‌گیرد، اما در اندیشه حداکثری (مبتنی بر تفکر الهی) انسان موجودی دو ساحتی و با اصالت روح لحاظ می‌شود (ص۲۱).  
نیاز انسان به دین، از کهن‌ترین مباحث اسلامی است که پیشینیان آن را با عنوان «ضرورت بعثت انبیا» بررسی کرده‌اند (ص۱۷)؛ این مسئله در کشورهای غربی نیز پیش از دوران رنسانس (بروز تضادهای اساسی میان عالمان کلیسا و عالمان علوم تجربی) بررسی شده‌ است (ص۳۳). به گفته نویسنده، در اندیشه حداقلی (مبتنی بر تفکر اومانیستی) غالبا انسانِ مادی مورد توجه قرار می‌گیرد، اما در اندیشه حداکثری (مبتنی بر تفکر الهی) انسان موجودی دو ساحتی و با اصالت روح لحاظ می‌شود (ص۲۱).  


نویسنده پس از بررسی معنای لغوی (ص۲۱-۲۳)، قرآنی (ص۲۴-۲۵)، روایی (ص۲۶-۲۷)، و اصطلاحی دین در میان اندیشمندان مسلمان و غیرمسلمان (ص۲۸-۳۱) در این کتاب دین را به معنای آیین و شریعت اسلام (ص۳۲) و شریعت را به معنای «فقه» در نظر می‌گیرد (ص۳۳). نویسنده، اثبات جامعیت دین و نگاه حداکثری به آن را پیش‌نیاز ایجاد [[نظام اسلامی|نظام و جامعه اسلامی]] می‌داند و معتقد است، این بحث در حوزه مسائل فقهی و اجتهادی اثرگذار است (ص۳۹).
نویسنده پس از بررسی معنای لغوی (ص۲۱-۲۳)، قرآنی (ص۲۴-۲۵)، روایی (ص۲۶-۲۷)، و اصطلاحی دین در میان اندیشمندان مسلمان و غیرمسلمان (ص۲۸-۳۱) در این کتاب دین را به معنای آیین و شریعت اسلام (ص۳۲) و شریعت را به معنای «فقه» در نظر می‌گیرد (ص۳۳). نویسنده، اثبات جامعیت دین و نگاه حداکثری به آن را پیش‌نیاز ایجاد [[نظام اسلامی|نظام و جامعه اسلامی]] می‌داند و معتقد است، این بحث در حوزه مسائل فقهی و اجتهادی اثرگذار است (ص۳۹).