جاسوسی (منابع مطالعاتی): تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش برچسبها: برگرداندهشده ویرایشگر دیداری |
بدون خلاصۀ ویرایش برچسبها: برگرداندهشده ویرایشگر دیداری |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{منابع مطالعاتی}} | {{منابع مطالعاتی}} | ||
[[جاسوسی]] | [[جاسوسی]] در فقه اسلامی به معنای بهدست آوردن پنهانی اطلاعات و اسرار دیگران است و حکم آن با توجه به موضوع، هدف و متعلق آن متفاوت است. اصل اولی در فقه، حرمت تجسس در امور شخصی افراد است و این حکم بر [[آیه ۱۲ سوره حجرات|آیه «وَلَا تَجَسَّسُوا»]] و روایات مربوط به حفظ آبرو و حریم خصوصی مسلمانان استوار است. ازاینرو، فقیهان تجسس برای آگاهی از زندگی خصوصی یا عیبهای پنهان افراد را جایز نمیدانند. | ||
جاسوسی، اعم از سنتی و رایانهای، در فقه و حقوق جرم به شمار میآید و مرتکب آن، متناسب با نوع و شدت جرم، با مجازاتهای متفاوتی روبهرو میشود. در منابع فقهی، جاسوس فردی گناهکار و مجرم شناخته شده و در برخی روایات، برای برخی مصادیق آن حکم قتل نیز ذکر شده است. در حقوق ایران نیز جاسوسی در ماده ۵۰۱ قانون مجازات اسلامی و ماده ۲۴ قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح (درباره نظامیان) جرمانگاری شده و مجازات آن تعیین شده است. | |||
با این حال، در مواردی که حفظ نظام اسلامی، تأمین امنیت جامعه یا دفع خطر از جان و مال مسلمانان بر جمعآوری اطلاعات متوقف باشد، حکم تجسس تغییر میکند. ازاینرو، بسیاری از فقیهان کسب اطلاعات درباره فعالیتهای دشمن، جاسوسان بیگانه و اقدامات برهمزننده امنیت را از مصادیق وظایف حکومت اسلامی دانسته و در صورت وجود مصلحت مهم، آن را جایز یا حتی واجب شمردهاند. | با این حال، در مواردی که حفظ نظام اسلامی، تأمین امنیت جامعه یا دفع خطر از جان و مال مسلمانان بر جمعآوری اطلاعات متوقف باشد، حکم تجسس تغییر میکند. ازاینرو، بسیاری از فقیهان کسب اطلاعات درباره فعالیتهای دشمن، جاسوسان بیگانه و اقدامات برهمزننده امنیت را از مصادیق وظایف حکومت اسلامی دانسته و در صورت وجود مصلحت مهم، آن را جایز یا حتی واجب شمردهاند. | ||