جاسوسی (منابع مطالعاتی): تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{منابع مطالعاتی}} | {{منابع مطالعاتی}} | ||
[[جاسوسی]] | {{ambox | ||
|style= background: #FFE4B5 | |||
|type=content | |||
|image=[[پرونده:Hoshdar001.png|100px]] | |||
|text= '''هشدار!''' این صفحه از روز {{<includeonly>subst:</includeonly>#time:[[xij]]}} {{<includeonly>subst:</includeonly>#time:[[xiF]]}} {{<includeonly>subst:</includeonly>#time:[[xiY]]}} در حال '''بهروزسانی''' است. | |||
{{سخ}}پس از نهاییشدن، این برچسب برداشته میشود.}} | |||
[[جاسوسی]] در فقه اسلامی به معنای بهدست آوردن پنهانی اطلاعات و اسرار دیگران است و حکم آن با توجه به موضوع، هدف و متعلق آن متفاوت است. اصل اولی در فقه، حرمت تجسس در امور شخصی افراد است و این حکم بر [[آیه ۱۲ سوره حجرات|آیه «وَلَا تَجَسَّسُوا»]] و روایات مربوط به حفظ آبرو و حریم خصوصی مسلمانان استوار است. ازاینرو، فقیهان تجسس برای آگاهی از زندگی خصوصی یا عیبهای پنهان افراد را جایز نمیدانند. | |||
جاسوسی، اعم از سنتی و رایانهای، در فقه و حقوق جرم به شمار میآید و مرتکب آن، متناسب با نوع و شدت جرم، با مجازاتهای متفاوتی روبهرو میشود. در منابع فقهی، جاسوس فردی گناهکار و مجرم شناخته شده و در برخی روایات، برای برخی مصادیق آن حکم قتل نیز ذکر شده است. در حقوق ایران نیز جاسوسی در ماده ۵۰۱ قانون مجازات اسلامی و ماده ۲۴ قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح (درباره نظامیان) جرمانگاری شده و مجازات آن تعیین شده است. | |||
با این حال، در مواردی که حفظ نظام اسلامی، تأمین امنیت جامعه یا دفع خطر از جان و مال مسلمانان بر جمعآوری اطلاعات متوقف باشد، حکم تجسس تغییر میکند. ازاینرو، بسیاری از فقیهان کسب اطلاعات درباره فعالیتهای دشمن، جاسوسان بیگانه و اقدامات برهمزننده امنیت را از مصادیق وظایف حکومت اسلامی دانسته و در صورت وجود مصلحت مهم، آن را جایز یا حتی واجب شمردهاند. | |||
==کتابها== | ==کتابها== | ||