فقه معاصر:پیشنویس آیه ۷۰ سوره اسراء
گرامی داشتن انسان و برتری او بر دیگر موجودات
آیه ۷۰ سوره اسراء اشاره به فراوانی نعمتهای خداوند برای انسان در خشکی و دریا و همچنین برتری او بر دیگران موجودات دارد و اینکه خدا انسانها را با بهرهمندی از مواهب خود و اعطای فضائل اختصاصی به آنها، تکریم کرده است.[۱]
متن و ترجمه
«وَلَقَدۡ كَرَّمۡنَا بَنِيٓ ءَادَمَ وَحَمَلۡنَٰهُمۡ فِي ٱلۡبَرِّ وَٱلۡبَحۡرِ وَرَزَقۡنَٰهُم مِّنَ ٱلطَّيِّبَٰتِ وَفَضَّلۡنَٰهُمۡ عَلَىٰ كَثِيرࣲ مِّمَّنۡ خَلَقۡنَا تَفۡضِيلࣰا»
«و ما فرزندان آدم را بسيار گرامى داشتيم، و آنان را بر مركبهاى آبى و صحرايى سوار كرديم و از هر غذاى لذيذ و پاكيزه روزيشان كرديم و بر بسيارى از مخلوقات خود برتريشان داديم، آنهم چه برترى؟.»
شمول یا عدم شمول کرامت بر همه انسانها
بسیاری از مفسران و اندیشمندان ذیل این آیه بر این نکته تأکید کردهاند که برتری انسان بر دیگر موجودات بهمعنای برتری گوهر وجودی انسان است نه اینکه همه انسانها بر همه دیگر موجودات برتری داشته باشند؛ زیرا بسیاری آنها به دلیل کفر و گناه حتی از حیوانات نیز پستتر هستند[۲] و اینکه در آیه از واژه «کثیر» استفاده شده و این واژه برتری مطلق انسان را بر همه موجودات رد میکند.[۳] در مقابل عدهای از پژوهشگران معتقدند که کرامت انسان بر پایه ایمان بنا نشده و ذاتی انسانهاست و شامل انسان بما هو انسان خواهد شد.[۴]
قاعده فقهی کرامت انسان
آیه ۷۰ سوره اسراء مستند برخی از فقها و مفسران برای تأسیس قاعدهای فقهی بهنام کرامت انسان شده است.[۵] برخی نیز کرامت انسان را که از آیات قرآن برداشت شده است را مانند قاعده عدالت اصول پیشفقهی نامیدهاند.[۶] بر این اساس استدلال شده است که طبق آیات و روایات ازجمله این آیه میتوان به کرامت ذاتی انسان قائل شد و این کرامت ذاتی میتواند مبنای تأسیس قاعده فقهی کرامت انسان باشد که حاکم بر تمام احکام شرعی است.[۷]
کاربرد در مباحث فقهی
آیه کرامت انسان در چند باب فقهی مورد استناد فقها قرار گرفته شده است.
کرامت انسان و مسئولیت اجتماعی
عباسعلی عمید زنجانی در کتاب مبانی حقوق اساسی، با استناد به آیه ۷۰ سوره اسراء، کرامت انسان را عطایی از سوی خداوند برای انسانها میداند که هم در زندگی اجتماعی و هم زندگی فردی انسان نقش مهمی دارد و از مبانی برابری انسانها شمرده میشود. او این کرامت را یکی از عوامل مسئولیت اجتماعی انسانها در برابر همدیگر تلقی میکند.[۸]
پانویس
- ↑ طباطبایی، المیزان، ج۱۳، ص۱۵۵-۱۵۶؛ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱۲، ص۱۹۶-۱۹۸.
- ↑ طبرسی، مجمع البیان، ج۶، ص۶۶۱-۶۶۲؛ رضایی اصفهانی، تفسیر قرآن مهر، ج۱۲، ص۱۲۳-۱۲۴.
- ↑ مغنیه، الکاشف، ج۵، ص۶۶-۶۷.
- ↑ باقی، «دیه در فقه حقوق بشر»، ص۲۷۵؛ ایازی، «فقه و حقوق انسان»، ص۷۵۷.
- ↑ فضلالله، من وحی القرآن، ج۱۱، ص۱۷۸؛ صانعی، رویکردی به حقوق زنان، ص۲۱۲. ایازی، اصل کرامت انسانی به مثابه قاعدهای فقهی، ص۸۳؛ فاضل لنکرانی، فقه الاجتماع، ص۲۱-۲۳.
- ↑ محقق داماد، مکتب اجتهادی آخوند خراسانی، ص۲۶۷.
- ↑ ایازی، اصل کرامت انسانی به مثابه قاعدهای فقهی، ص۷۴.
- ↑ عمیدزنجانی، مبانی حقوق اساسی، ص۴۱۳-۴۲۰.
منابع
- مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دارالکتب الاسلامیه، چاپ اول، ۱۳۷۴ش.
- طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، بیروت، موسسه الاعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۷ق.
- طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، بیروت، دارالمعرفة، ۱۴۰۸ق.
- رضایی اصفهانی، محمدعلی، تفسیر قرآن مهر، قم، پژوهشهای تفسیر و علوم قرآن، ۱۳۸۷ش.
- عمید زنجانی، عباسعلی، مبانی حقوق اساسی (جمهوری اسلامی ایران)، تهران، نشر مجد، ۱۳۸۷ش.
- مغنیه، محمدجواد، التفسیر الکاشف، تهران، دارالکتاب الاسلامی، ۱۴۲۴ق.
- صانعی، یوسف، رویکردی به حقوق زنان، قم، فقه الثقلین، ۱۳۹۷ش.
- ایازی، سید محمدعلی، اصل کرامت به مثابه قاعدهای فقهی، تهران، نشر سرایی، ۱۴۰۰ش.
- ایازی، سید محمدعلی، «فقه و حقوق انسان»، گفتگو در مجموعه مقالات همایش دیهپژوهی، به کوشش موسسه فقه الثقلین، قم، نشر فقه الثقلین، ۱۳۹۷ش.
- باقی، عمادالدین، «دیه در فقه حقوق بشر»، در مجموعه مقالات همایش دیهپژوهی، به کوشش موسسه فقه الثقلین، قم، نشر فقه الثقلین، ۱۳۹۷ش.
- فضلالله، سید محمدحسین، من وحی القرآن، بیروت، دارالملاک للطباعة و النشر و التوزیع، ۱۴۳۹ق.
- فاضل لنکرانی، محمدجواد، گفتگو در کتاب فقه الاجتماع، به کوشش محمدباقر ربانی، قم، مرکز فقهی ائمه اطهار(ع)، ۱۳۹۳ش.
- محقق داماد، سید مصطفی، مکتب اجتهادی آخوند خراسانی، تهران: مرکز نشر علوم اسلامی، ۱۳۹۷ش.