فقه معاصر:پیشنویس آیه ۱ سوره مائده: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
آیه ۱ سوره مائده که به «آیه وجوب وفای به عقود» نیز معروف است، مؤمنان را به وفاداری به همه قراردادها و پیمانها فرامیخواند. این آیه افزون بر تعهدات میان مردم، پیمانهای الهی و انسان با خود را نیز شامل میشود. به اعتقاد برخی مفسران، منظور از «عقود» تمام واجبات، محرمات، فرائض و حدود الهی است، مشروط بر آنکه عقد از نظر شرعی صحیح باشد. | |||
این آیه کاربرد گستردهای در ابواب مختلف فقهی معاصر بهویژه درباره قراردادها و [[بانکداری اسلامی]] دارد. ققها، این آیه را مبنای صحت و لزوم هر عقدی دانستهاند که نزد عقلا اعتبار داشته باشد، حتی اگر در زمان شارع رایج نبوده باشد. بر این اساس، مسلمانان میتوانند ابزارهای نوین مالی طراحی کنند. فقها با استناد به این آیه، مشروعیت عقود نوظهوری مانند [[بیمه]]، کارتهای اعتباری، [[قراردادهای مشارکت در ساخت]]، [[فارکس|معاملات فارکس]]، [[وقف پول]] و شخصیت حقوقی شرکتها را اثبات کردهاند. | |||
آیه همچنین بر لزوم پایبندی به قرارداد با غیرمسلمانان و دولتهای غیراسلامی دلالت دارد. بر این اساس، عضویت در کنوانسیونهای بینالمللی مانند حقوق کودک، وفای به تعهدات آنها را الزامی میکند. از این آیه در بحثهایی مانند حق انسان بر ازدواج خود (نفی ولایت اجباری پدر)، مشروعیت ازدواجهای جدید (مثلا [[ازدواج آریایی|آریایی]]) در صورت داشتن ارکان نکاح، جواز [[بیع اعضای بدن|بیع اعضای غیرحیاتی بدن]]، لزوم پایبندی به بیعت و حرمت تنبیه بدنی کودکان (از باب عمل به معاهدات بینالمللی) استفاده شده است. | |||
== وجوب وفای به عقود == | == وجوب وفای به عقود == | ||
آیه ۱ سوره مائده که به آیه وجوب وفای به عقود نیز شناخته میشود،<ref>امام خمینی، کتاب البیع، ج۱، ص۱۸۶.</ref> بر لزوم وفای به عهد و پیمان و قرارداد و مسئولیتپذیری مؤمنان نسبت به تعهداتشان، حلال بودن گوشت برخی از چهارپایان و حفظ حرمت احرام حج با عدم حلال شمردن شکار، تأکید میکند.<ref>فضلالله، من وحی القرآن، ج۵، ص۱۱؛ رضائی، تفسیر قرآن مهر، ج۵، ص۲۵-۲۶.</ref> | آیه ۱ سوره مائده که به آیه وجوب وفای به عقود نیز شناخته میشود،<ref>امام خمینی، کتاب البیع، ج۱، ص۱۸۶.</ref> بر لزوم وفای به عهد و پیمان و قرارداد و مسئولیتپذیری مؤمنان نسبت به تعهداتشان، حلال بودن گوشت برخی از چهارپایان و حفظ حرمت احرام حج با عدم حلال شمردن شکار، تأکید میکند.<ref>فضلالله، من وحی القرآن، ج۵، ص۱۱؛ رضائی، تفسیر قرآن مهر، ج۵، ص۲۵-۲۶.</ref> | ||