فقه معاصر:پیشنویس آیه ۳۴ سوره نساء: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{نگارش}} | {{نگارش}} | ||
آیه ۳۴ سوره نساء که از مهمترین آیات مرتبط با حقوق زن و مرد در خانواده است، به سه موضوع کلیدی میپردازد: [[قوامیت مردان]] (سرپرست و مدیر خانواده)، وظایف متقابل زوجین (مانند پرداخت [[نفقه]] توسط مرد و حفظ اسرار و شأن خانواده توسط زن)، و راهکارهای مواجهه با زن ناشزه (موعظه، ترک بستر، و در نهایت تنبیه خفیف با رعایت عدالت و پرهیز از خشونت). | '''آیه ۳۴ سوره نساء''' که از مهمترین آیات مرتبط با حقوق زن و مرد در خانواده است، به سه موضوع کلیدی میپردازد: [[قوامیت مردان]] (سرپرست و مدیر خانواده)، وظایف متقابل زوجین (مانند پرداخت [[نفقه]] توسط مرد و حفظ اسرار و شأن خانواده توسط زن)، و راهکارهای مواجهه با زن ناشزه (موعظه، ترک بستر، و در نهایت تنبیه خفیف با رعایت عدالت و پرهیز از خشونت). | ||
مفهوم «قوامیت» و «[[تنبیه بدنی زن]]» از بخشهای پر چالش آیه است. برخی مفسران قوامیت را به معنای ولایت و سلطه مرد دانستهاند، در حالی که گروهی آن را حمایت و خدمترسانی تفسیر کردهاند. درباره گستره آن نیز اختلاف نظر است: علامه طباطبایی قائل به عمومیت قوامیت نوع مردان بر زنان (و در نتیجه اختصاص مناصبی چون نبوت، قضاوت و حکومت به مردان) است، اما بسیاری از فقها و مفسران معاصر، قوامیت را محدود به روابط زناشویی و خانواده میدانند، بهویژه با توجه به قید «انفاق» که نقش اقتصادی مرد را برجسته میکند. در مسئله تنبیه بدنی نیز بیشتر فقهای سنتی آن را با شرایط سختگیرانه (تنبیه بسیار خفیف، بدون کبودی و شکستگی) مجاز شمردهاند، اما برخی فقهای معاصر آن را مربوط به عصر نزول و نسخ شده یا منحصر به شرایط بحرانی خاص میدانند و اجرای آن را منوط به حکم حاکم شرع میکنند. | مفهوم «قوامیت» و «[[تنبیه بدنی زن]]» از بخشهای پر چالش آیه است. برخی مفسران قوامیت را به معنای ولایت و سلطه مرد دانستهاند، در حالی که گروهی آن را حمایت و خدمترسانی تفسیر کردهاند. درباره گستره آن نیز اختلاف نظر است: علامه طباطبایی قائل به عمومیت قوامیت نوع مردان بر زنان (و در نتیجه اختصاص مناصبی چون نبوت، قضاوت و حکومت به مردان) است، اما بسیاری از فقها و مفسران معاصر، قوامیت را محدود به روابط زناشویی و خانواده میدانند، بهویژه با توجه به قید «انفاق» که نقش اقتصادی مرد را برجسته میکند. در مسئله تنبیه بدنی نیز بیشتر فقهای سنتی آن را با شرایط سختگیرانه (تنبیه بسیار خفیف، بدون کبودی و شکستگی) مجاز شمردهاند، اما برخی فقهای معاصر آن را مربوط به عصر نزول و نسخ شده یا منحصر به شرایط بحرانی خاص میدانند و اجرای آن را منوط به حکم حاکم شرع میکنند. | ||