فقه معاصر:پیش‌نویس دوم آیه ۶۰ سوره انفال

آیه ۶۰ سوره انفال از آیات مورد استناد فقیهان در بحث جهاد است. فقیهان به این آیه برای لزوم تجهیز نظامی، ایجاد «رعب» در دشمنان خدا و دشمنان مؤمنان استناد کرده‌اند. مفسران و فقها بر این باورند که مفهوم «قوه» در این آیه، همه ابعاد قدرت مادی و معنوی مؤثر در بازدارندگی و دفاع مثل توان علمی، فناوری، اقتصادی، اطلاعاتی، رسانه‌ای و فرهنگی را دربرمی‌گیرد. به همین ترتیب، «رِبَاطِ الْخَيْلِ» (اسبان آماده) به عنوان مصداقی تاریخی، به تمام ابزارهای دفاعی پیشرفته در زمین، دریا و هوا، و حتی فضای سایبری در عصر حاضر تعمیم یافته است.

وجوب جهاد مالی، دفاع پیش‌دستانه، و مشروعیت فعالیت‌های اطلاعاتی و تجسس از احکامی است با استناد به این آیه اثبات شده است. هم‌چنین برخی با استناد به عموم آیه، تهیه هر نوع وسیله بازدارنده حتی سلاح‌های کشتار جمعی را جایز می‌دانند، در حالی که دیگران با تأکید بر اهداف امنیت‌بخش و نفی فساد، استفاده از سلاح‌هایی که بی‌گناهان را نابود می‌کند را خارج از شمول آیه و حرام می‌دانند.

نفی اتهام تروریسم: تأکید آیه بر ایجاد «رعب» (ارهاب) در دشمنان مشخص، به معنای تأیید تروریسم علیه غیرنظامیان و بی‌گناهان تفسیر نشده و با آیات نهی از فساد و کشتار ناحق تقیید خورده است.

لزوم تشکیل حکومت و اخذ مالیات: ضرورت سامان‌دهی عمومی برای ایجاد این آمادگی، به عنوان دلیلی برای وجوب تشکیل حکومت اسلامی و نیز جواز دریافت مالیات برای تأمین هزینه‌های دفاعی دانسته شده است.

مذاکره از موضع قدرت: آیه بر ضرورت ورود به تعاملات بین‌المللی (مانند مذاکره) از موضع قوت و اقتدار تأکید دارد تا از موضع ضعف و امتیازدهی یک‌جانبه جلوگیری شود.

مشروعیت ابزارهای فرهنگی و رسانه: تقویت بنیه فکری، فرهنگی و رسانه‌ای جامعه به عنوان جزئی از «قوه» معنوی و ابزاری برای مقابله با جنگ نرم و تبلیغات دشمن مورد توجه قرار گرفته است.

تداوم اجتهاد:این آیه به عنوان نمونه‌ای از آیات «ناظر به زمان» مطرح شده که مصادیق آن با پیشرفت بشریت توسعه می‌یابد و لزوم پویایی فقه و اجتهاد برای تطبیق احکام با مقتضیات هر عصر را نشان می‌دهد.

جایگاه آیه ۶۰ سوره انفال در فقه

آیه ۶۰ سوره انفال را مهمترین آیه قرآن درباره ضرورت آمادگی نظامی همگانی دانسته‌اند. در این آیه به مسلمانان و نه فقط به شخص پیامبر اسلام(ص) دستور می‌دهد که در برابر دشمنان، تا می‌توانند ابزار جنگی تهیه و خود را مجهز کنند؛ زیرا افزایش توان نظامی مسلمانان، باعث دفاع از حقوق جامعه اسلامی، ایجاد ترس در دشمن و در نهایت عامل بازدارنده از تهاحم به جامعه اسلامی خواهد شد. هدف اصلی از این آیه جلوگیری از تجاوز دشمن به جامعه اسلامی دانسته شده است، نه اینکه با افزایش قدرت نظامی به حقوق دیگران تجاوز شود.

متن و ترجمه آیه

«وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِنْ دُونِهِمْ لَا تَعْلَمُونَهُمُ اللَّهُ يَعْلَمُهُمْ وَمَا تُنْفِقُوا مِنْ شَيْءٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ يُوَفَّ إِلَيْكُمْ وَأَنْتُمْ لَا تُظْلَمُونَ»

و شما (ای مؤمنان) در مقام مبارزه با آن کافران خود را مهیا کنید و تا آن حد که بتوانید از آذوقه و تسلیحات و آلات جنگی و اسبان سواری زین کرده برای تهدید و تخویف دشمنان خدا و دشمنان خودتان فراهم سازید و نیز برای قوم دیگری که شما بر (دشمنی) آنان مطلع نیستید (مراد منافقانند که ظاهرا مسلم و باطنا کافر محض‌اند) و خدا بر آنها آگاه است. و آنچه در راه خدا صرف می‌کنید خدا تمام و کامل به شما عوض خواهد داد و هرگز به شما ستم نخواهد شد.

کاربست واژگان آیه در فقه

فقیهان در کتاب الجهاد به بخش‌های مختلفی از آیه تکیه کرده‌اند

قوة

فقها و مفسران درباره واژه «قُوَّةٍ» در این آیه به چند نظر اشاره کرده‌اند؛ سید علی خامنه‌ای آن را به‌معنای قدرت و توان در ابعاد مختلف، از جمله نظامی، علمی و سازمانی تفسیر کرده است. ناصر مکارم شیرازی آن را شامل هر نوع نیروی مادی و معنوی مؤثر در پیروزی بر دشمن می‌داند. در تفسیر مجمع‌البیان قوّت، به تجهیز مردان، سلاح‌ها، ساخت قلعه‌ها و وحدت کلمه معنا شده است. در منابع روایی نیز واژه قوّة به سلاح‌ها، تیر، سپر، شمشیر و حتی خضاب کردن موی سفید با رنگ مشکی برای افزایش هیبت رزمندگان تفسیر شده است.

رباط الخیل

در این آیه همچنین از واژه «رِبَاطِ الْخَيْلِ» استفاده شده است. درباره این واژه گفته شده که اگرچه این واژه به معنای اسب‌های تندرو است که در زمان صدر اسلام از مهمترین ابزارهای جنگی محسوب می‌شود؛ ولی امروزه باید آن را به‌معنای ابزارهای پیشرفته نظامی تلقی کرد که متناسب با نیازهای روز باشد؛ چه ابزارهای مورد استفاده در زمین، چه در دریا و چه در آسمان. همچنین ابزارهای اطلاعاتی و به‌ویژه فضای مجازی از این صنف محسوب شده‌اند.

از مجموع نظرات مفسران و فقها این نتیجه گرفته شده است که آمادگی مدنظر آیه صرفا به ابعاد نظامی نباید فروکاسته شود؛ بلکه جهات مختلف توان‌مندی جامعه اسلامی باید تقویت شود تا دشمنان اسلام طمع دست‌درازی به جامعه اسلامی نداشته باشند. همچنین گفته شده اگر قرار بر انعقاد قرارداد صلح باشد، باید این صلح بر پایه قدرت و نیرو باشد نه از روی ضعف و سستی.

وَآخَرِينَ مِنْ دُونِهِمْ لَا تَعْلَمُونَهُمُ

در بخشی از آیه به گروهی اشاره شده که مسلمانان از دشمنی آنان بی‌خبر هستند؛ ولی آمادگی نظامی مسلمانان، آنان را نیز می‌ترساند. در تفاسیر به چند گروه در این باره اشاره شده است: ۱) قبیله بنی‌قریظه؛ ۲) اهالی فارس؛ ۳) منافقانی که ظاهراً مسلمان‌اند اما در باطن دشمن اسلام هستند. علامه طباطبایی نیز بر این باور است که این دشمنان شامل منافقان و کافرانی هستند که هنوز در عمل با مسلمانان دشمنی نکرده‌اند، اما احتمال دشمنی با اسلام را دارند.

وَمَا تُنْفِقُوا مِنْ شَيْءٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ يُوَفَّ إِلَيْكُمْ

بخش پایانی آیه از نظر تفسیر نمونه به تأمین منابع مالی برای تقویت نیروی نظامی مسلمانان اشاره دارد و ثواب آن را نه‌تنها در دنیا، بلکه در آخرت، تضمین شده می‌داند. علامه طباطبایی نیز این بخش را نشانه‌ای از بازگشت عادلانه انفاق در راه خدا، به‌ویژه در جهاد، می‌داند که پاداش آن در زندگی اخروی تحقق خواهد یافت. البته برخی نیز عبارت «و انتم لا تظلمون» را اشاره به این نکته می‌دانند که اگر شما توانمند شدید دیگر مورد ظلم دشمنان واقع نخواهید شد.

مباحث فقهی مرتبط

فقها و پژوهشگران فقهی از آیه ۶۰ سوره انفال در ابواب مختلف فقهی به‌ویژه در مباحث مربوط به جهاد و آمادگی دفاعی بحث کرده‌اند.

جهاد مالی و انفاق

عباسعلی عمید زنجانی در کتاب اصول و مقررات حاكم بر مخاصمات مسلحانه برای بیان مشروعیت جهاد مالی و بودجه نظامی به آیه ۶۰ سوره انفال استناد می‌کند. به گفته او، دستور قرآن به آمادگی و تجهیز نیرو و ادوات جنگی در این عبارت «وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّة» از آیه ۶۰ سوره انفال، از نظر کمّی و کیفی دارای اطلاق، و حاکم بر مسئله جهاد است.

دفاع پیش‌دستانه

محمدجواد آقاباقری در کتاب دفاع پیش‌دستانه با اشاره به اختلاف اقوال فقهاء درباره دفاع پیش‌دستانه در صورت احتمال حمله از سوی دشمن، با استناد به آیه ۵۸ سوره انفال معتقد است که در صورت خوف از خیانت دشمن، دفاع پیش‌دستانه مشروع است. او همچنین، با اشاره به آیه ۶۰ سوره انفال، آماده‌سازی نیروها و ترساندن دشمن را نوعی از دفاع پیشگیرانه قلمداد کرده است که باید حکومت اسلامی به آن اهتمام داشته باشد. البته او با اشاره به رفتار امام علی(ع) در قبال ابن‌ملجم، دفاع پیشگیرانه در قالب حمله را غیرمشروع می‌داند، زیرا آن امام پیش از وقوع جرم ابن‌ملجم، به مجازات او اقدام نکرد.

دفاع در برابر جنگ‌های نوین

سید هادی رمضانی در کتاب مبانی فقهی و حقوقی دفاع مشروع در خارج از مرزها، ساختارهای نوین جنگی به جنگ سخت، نیمه‌سخت و جنگ نرم تقسیم می‌کند. او تحریم اقتصادی، جنگ سایبری و حتی فشارهای دیپلماتیک را زیرمجموعه جنگ نیمه‌سخت می‌داند که باید با تقویت بنیان اقتصادی داخلی، توسعه و رشد دانش و فناوری، و اعتماد به توان داخل در برابر آن از کشور دفاع کرد. او جنگ نرم را نیز ازجمله نبردهای مدرن در عصر حاضر به شمار می‌آورد که در چارچوب عرف، حقوق و قانون، اقدامات و فعالیت‌های خود را با هدف براندازی و فروپاشی نظام سیاسی انجام می‌دهد. نویسنده با استناد به آیات ۲۱۷ سوره بقره و ۶۰ سوره انفال، دفاع در برابر این نوع از تجاوز را با استفاده از ظرفیت رسانه، شبکه‌های اجتماعی، بازی‌های رایانه‌ای، ترویج ورزش‌های سنتی، طراحی مد و لباس اسلامی و توجه ویژه به مراکز دانشگاهی، علمی و فرهنگی امکان‌پذیر می‌داند.

عملیات استشهادی

امیر ملامحمدعلی در کتاب مبانی فقهی عملیات استشهادی از دیدگاه شیعه و اهل سنت، برای اثبات جواز عملیات استشهادی به بررسی دو دسته ادله نقلی و عقلی می‌پردازد. از مهم‌ترین دلایل نقلی که ملامحمدعلی به آن استناد کرده، آیه ۶۰ سوره انفال است که مسلمانان را به آماده‌سازی نیرو و ادوات جنگی برای ترساندن دشمن تشویق می‌کند. به باور او، عملیات استشهادی به بهترین وجه می‌تواند در دل دشمن هراس افکند پس مصداق این آیه خواهد بود.وی معتقد است در این نوع عملیات، رضایت الهی، ایجاد رعب در دشمن و حمایت از دین الهی به وضوح دیده می‌شود و آن را برجسته‌ترین شکل جهاد با جان معرفی می‌کند.

سلاح‌های کشتار جمعی

گروهی از فقیهان شیعه با استناد به آیه ۶۰ سوره انفال، تولید و نگهداری سلاح‌های کشتارجمعی را جایز دانسته‌اند. به باور آنان، عموم این آیه «وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ ...» شامل هر نوع سلاح اعم از کشتارجمعی و غیر آن، است و به جهت آمادگی و قدرت بازدارنگی باید به سمت تولید آن رفت. چنان‌که محمد یزدی در کتاب فقه القرآن بر همین نکته تصریح می‌کند یا حیدر حب‌الله معتقد است که بر اساس ظاهر امرِ «َأَعِدُّوا» آمادگی و تهیۀ امکانات دفاع و مقابله با دشمن واجب است و اگر آیه شامل تهیه سلاح‌های کشتارجمعی هم باشد، تولید و تهیۀ آنها نه تنها جایز بلکه واجب است. به باور او، ظاهر آیه، لزوم آمادگی به منظور ایجاد ترس در دشمن است هرچند جنگی واقع نشده باشد که می‌تواند بر دستیابی به سلاح‌های کشتارجمعی یا حداقل بعضی از آنها نیز تطبیق شود. برخی نیز معتقدند اگر داشتن نیروهای انسانی جنگجو، یا سلاح‌های متعارف، خوف در دل دشمن ایجاد نمی‌کند، باید به سلاح‌های غیرمتعارف روی آورد؛ چنان‌که قید «استطاعت» شاهد آن است که باید تمام توان را برای برآورده‌شدن آن هدف به کار گرفت. آیت‌الله موسوی اردبیلی نیز ساخت تسلیحات کشتارجمعی را با اذن ولی فقیه و در راستای مصلحت نظام و دفاع از اسلام جائز می‌داند.

محمدجواد فاضل لنکرانی نیز بر آن است که حرمت تولید سلاح کشتارجمعی از آیات قرآن برداشت نمی‌شود. با این حال، معتقد است که به‌کارگیری این نوع از سلاح‌ها حرام است. وی آیاتی از قرآن را که می‌تواند در بحث سلاح‌های کشتارجمعی استفاده شود، دو دسته می‌داند:

1. آیاتی که بر اساس آنها، مسلمانان باید با تقویت قدرت دفاعی خود باعث رعب دشمنان شوند. وی از این آیات، تولید و به‌کارگیری سلاح کشتارجمعی را نتیجه می‌گیرد.
2. آیاتی که دلالت بر حرمت فساد می‌کند. وی با اتکا به این آیات بر آن می‌شود که فساد امری حرام و مبغوض است.

فاضل لنکرانی در تحلیل کلی این دو دسته، بر آن است که حرمت تولید سلاح‌های کشتارجمعی از این آیات برداشت نمی‌شود و از تقیید آیات دسته اول با آیات دسته دوم، تنها می‌توان حرمت به‌کارگیری را برداشت کرد؛ چراکه موجب فساد می‌شود. وی همچنین با اتکا به آیات ۱۹۰ و ۱۹۴ سوره بقره، بر حرمت استفاده از سلاح‌های کشتارجمعی تأکید می‌کند.

در مقابلِ این نظر گفته‌ شده که این آیه به خاطر کثرت استعمال، منصرف به سلاح‌های متعارف است، بنابراین دلالت آن بر جواز سلاح‌های کشتاری جمعی مشکل است و نمی‌تواند آمادگی و تهیۀ امکانات جنگی و سلاح‌های کشتارجمعی را ثابت کند. برخی نیز با توجه به معنای دو کلمه «قوة» و «ترهبون»، معتقدند مفاد آیه و منظور از قدرت در آن، قدرتی را توصیه می‌کند که رغبت دشمنان به تجاوز و ماجراجویی علیه مسلمانان را از میان ببرد؛ در حالی که سلاح کشتارجمعی نه تنها امنیت‌زا نیست، بلکه باعث ترس و عدم امنیت در دارندگان آن می‌شود. بنابراین اینگونه سلاح‌ها، تخصصاً از دایره آیه خارج می‌شود و هرگونه استفاده از این آیه به عنوان یک عام قاعده‌ساز منتفی است. چنان‌که امام خمینی و آیت‌الله خامنه‌ای بر این باورند که سلاح‌های کشتارجمعی نه تنها تأمین کنندۀ صلح و امنیت جامعۀ بشری نیستند، بلکه تهدیدی جدی علیه بشریت و امنیت هستند.

دلیل دیگر بر منع تولید تسلیحات کشتارجمعی، لغویت و اسراف در آن به دلیل هزینه‌های گزاف آن است. آیت الله خامنه‌ای تولید سلاح‌های کشتارجمعی را کاری بیهوده، پرهزینه، پر دردسر و پرخطر می‌داند که جز هزینۀ ایجاد و نگهداری، هیچ فایده ای ندارد. با این بیان و در صورتی که ادله وجوب تولید و بهره‌برداری از این سلاح‌ها (مانند آیۀ ۶۰ انفال) قاصر از اثبات حکم وجوب باشند، حرمت تولید از باب اسراف قابل اثبات است.

نویسندگان کتاب قواعد فقه بشر‌دوستانه معتقدند که استفاده از سلاح‌های هسته‌ای به دلیل بُرد بسیار گسترده در کشتار و تخریب به هیچ وجه جایز نیست؛ البته به باور آن‌ها، ارهاب و ترساندن دشمن که هدف اِعداد امر شده در آیه ۶۰ سوره انفال است با داشتن دانشِ هسته‌ای نیز محقق می‌شود و نیازی به ساختِ سلاح هسته‌ای نیست. نویسندگان، امر الهی مبنی بر آمادگی برای مقابله با دشمن را دلیل موجهی برای ساخت سلاح هسته‌ای نمی‌دانند، زیرا معتقدند آمادگی باید با فرآیندی مشروع صورت گیرد و سلاح هسته‌ای که جمعی از بی‌گناهان را نابود می‌سازد، مشروع و مجاز نیست.

در نهایت بر این نکته تأکید شده است که اقدامات بازدارنده مدنظر اسلام در این آیه به نوع خاصی از ترس اشاره دارد که به قتل منجر نشود و فقط علیه دشمنان اسلام استفاده شود؛ بنابراین استفاده از ابزاری را تأیید نمی‌کند. با این توصیف گفته شده استفاده از تسلیحات کشتار جمعی به صورت تخصصی از شمول این آیه خارج است زیرا این نوع تسلیحات باعث ترس همگانی خواهد شد و گناه‌گار و بی‌گناه را با هم در بر می‌گیرد.

نفی تروریسم در اسلام

مرتضی ابریان شاهرودی در کتاب ترور و تروریسم از دیدگاه فقه امامیه، به بررسی مفاهیم و واژگانی در متون دینی پرداخته که برخی افراد برای معرفی اسلام به‌عنوان دینی تروریستی و توجیه اقدامات خشونت‌آمیز خود به آن‌ها استناد کرده‌اند. او با ارائه دلایل متعدد این برداشت‌ها را رد می‌کند. به گفته او، یکی از این واژگان، کلمه «ارهاب» و مشتقات آن است که در آیات مختلفی از جمله آیه ۶۰ سوره انفال به‌کار رفته است. به باور مؤلف، این واژه در قرآن به معنای لغوی خود یعنی خوف و ترس به‌کار رفته و با معنای اصطلاحی آن که امروزه رایج شده تفاوت دارد. او معتقد است که آنچه از واژه ارهاب در قرآن برداشت می‌شود، هیچ بار معنایی منفی ندارد و افزون بر آن در آیاتی مانند آیه ۱۵۱ سوره اعراف و آیه ۳۲ سوره مائده به صراحت با کشتار بدون دلیل شرعی مخالفت شده است؛ بنابراین، اسلام به هیچ وجه اعمال تروریستی را تأیید نمی‌کند.

تأسیس سازمان‌های اطلاعاتی

عباسعلی عمید زنجانی برای اثبات ضرورت تشکیل سازمان اطلاعاتی در مدیریت جهاد، بعد از اشاره به سیره پیامبر اسلام(ص) و امام علی(ع)، به این نکته اشاره می‌کند که ایجاد سازمان اطلاعاتی مقدمه واجب است. به گفته او، اگر در آیه ۶۰ سوره انفال «قوة» به قدرت نظامی و تسلیحاتی تفسیر شود، کسب و حفاظت اطلاعات نوعی قدرت نظامی محسوب می‌شود و بنابراین از باب مقدمه واجب، وجوب خواهد بود. وی در ادامه تذکر می‌دهد که هدف غایی تشکیلات اطلاعاتی را باید در هدف‌های جهاد و دعوت جهانی اسلام پیدا کرد. او با نشان‌دادن سابقه تاریخی شبکه اطلاعاتی در اندیشه اسلامی، مشاغل «عریف» و «نقیب» را با عنوان «شبکه اطلاعاتی عریف و نقیب» شرح می‌دهد و به این نکته نیز اشاره می‌کند که به دلیل سوء استفاده خلفا و سلاطین از این افراد، در تعدادی از روایات، از این مشاغل نکوهش شده است؛ وگرنه طبق آیه ذکر شده این مشاغل ضروری جامعه اسلامی و ابزار حفظ حکومت است.

جواز تجسس برای حفظ نظام اسلامی

رضا مظفری در کتاب بررسی مسئله فقهی تجسس، هنگام واکاوی تزاحم میان حرمت تجسس و وجوب حفظ نظام، ملاک وجوب حفظ نظام اسلامی را بر ملاک حرمت تجسس مقدّم می‌دارد. وی در توضیح این دیدگاه، با اشاره به آرای فقیهانی که حفظ نظام را واجب شمرده‌اند (مانند شیخ طوسی، علامه حلی، شهید اول و امام خمینی)، معتقد است، برای جواز تجسس در راستای حفظ نظام می‌توان به آیه ۶۰ سوره انفال استناد کرد؛ چراکه این آیه به صراحت بر ضرورت آمادگی برای پاسداری از جامعه اسلامی در برابر هجوم دشمنان تأکید دارد. مظفری با بررسی چندین روایت، حفظ نظام اسلامی را یکی از مهم‌ترین واجبات دانسته که فراهم‌آوردن مقدمات آن نیز واجب است؛ بنابراین، بررسی وضعیت دشمن از لحاظ نیروی انسانی، تجهیزات جنگی و برنامه‌های آنان، از جمله مقدمات اساسی حفظ نظام تلقی می‌شود.

لزوم تشکیل حکومت اسلامی و حفاظت از آن

به باور امام خمینی، آیه ۶۰ سوره انفال، در کنار دیگر احکام مربوط به حفظ نظام اسلامی و دفاع از استقلال امت اسلام، می‌تواند دلیلی بر ضرورت تشکیل حکومت اسلامی در عصر غیبت نیز باشد. به گفته او، اگر مسلمانان به تشکیل حکومت اسلامی اقدام کنند و آن را تقویت و تجهیز نمایند، کشورهای متخاصم امکان دست‌درازی به جهان اسلام را نخواهند یافت و امت اسلامی مورد ظلم و تعدی قرار نخواهد گرفت.

دریافت مالیات برای مخارج حکومت اسلامی

تقویت توان‌مندی‌های نظام اسلامی و حفظ آمادگی‌های لازم در برابر دشمنان، از دلایلی است که برای مشروعیت دریافت مالیات به آن استناد شده است. بر این اساس استدلال می‌شود که طبق آیه ۶۰ سوره انفال، حکومت اسلامی برای پاسداری از نظام و جامعه‌ی اسلامی باید به‌طور مستمر توان‌مندی‌های خود را متناسب با اقتضائات زمان افزایش دهد و دستیابی به این هدف قرآنی، ایجاب می‌کند که حکومت برای تأمین هزینه‌های ضروری خود، به وضع و دریافت مالیات اقدام نماید.

اصول و فنون پیش از آغاز مذاکره

قاسم شبان‌نیا در کتاب مذاکره دولت اسلامی با سایر دول از منظر فقه اسلامی با استناد به آیه ۶۰ سوره انفال، استقبال از پیشنهاد صلح طرف مقابل را از اصول و فنون پیش از مذاکره می‌داند که دولت اسلامی باید در موضع اقتدار آن را بپذیرد. به باور او، چنانچه طرف مقابل درخواست صلح و آشتی داشته باشد، بر اساس آیه ۶۱ همین سوره، این درخواست باید مورد توجه قرار گیرد. وی همچنین معتقد است که باید همواره مراقب فریب و نیرنگ دشمن بود و پیشنهاد صلح نباید موجب به خطر افتادن منافع دولت اسلامی شود. از سوی دیگر، ردّ پیشنهاد صلح از همان ابتدا و بدون سنجش و بررسی، ممکن است دولت اسلامی را در افکار عمومی جهانی به عنوان طرفی جنگ‌طلب نمایش دهد.

به گفته او، شناخت دقیق طرف مذاکره، آگاهی از اهداف، مقاصد و نیات وی، و همچنین درک میزان خصومت و دشمنی طرف مقابل، از دیگر ضروریات پیش از مذاکره است. همچنین ورود به مذاکره از موضع قدرت و عزت، و نمایش اقتدار و توان نظامی پیش از آغاز گفت‌وگوها، موجب می‌شود دشمن به دنبال امتیازگیری نباشد؛ چنان‌که در آیه ۶۰ سوره انفال نیز به آن اشاره شده است. این اقتدار و استحکام به‌طور آشکار در جریان مذاکرات پیامبر اکرم(ص) در جنگ احزاب و صلح با بنی‌ضمره قابل مشاهده است.

مشروعیت مسابقات تیراندازی

گروهی از فقیهان شیعه با استناد به آیه ۶۰ سوره انفال و روایتی از پیامبر(ص) که واژه «قُوَّة» را به «تیراندازی» تفسیر کرده، معتقد به مشروعیت مسابقات تیراندازی شده‌اند.

بایسته‌های فعالیت رسانه‌ای از منظر اسلام

خلیل منصوری، نویسنده کتاب فقه رسانه در اسلام، درباره مشروعیت رسانه از منظر اسلام، ماهیتی ابزاری برای آن قائل است؛ ابزاری که می‌تواند با نقش‌آفرینی در آموزش و پرورش، نشر فضیلت، گسترش فلسفه دین و ترویج فرهنگ عدالت‌خواهی و ستم‌ستیزی، به‌عنوان یک ابزار کارآمد از مشروعیت شرعی برخوردار شود. نویسنده با اتکا به آیاتی از قرآن، مانند آیه استعداد (انفال/۶۰) و آیه نفر، فعالیت در جهت ایفای کارکردهای مثبت و ارزشی رسانه را از نظر فقهی، از واجبات کفایی می‌داند. به باور او، ارزش رسانه در اسلام به کارکردهایی وابسته است مانند: روشنگری افکار عمومی، پیشبرد اهداف اسلام و سبک زندگی اسلامی، تلاش برای نفی مرزبندی‌های کاذب و تفرقه‌انگیز، مبارزه با مظاهر فرهنگ استعماری و تبلیغ فرهنگ اصیل اسلامی.

اجتهاد مستمر؛ محرک تطبیق دین با تحولات زمان

مرتضی مطهری در کتاب اسلام و نیازهای زمان، اجتهاد را صرفاً یک تکنیک علمی نمی‌داند، بلکه آن را «قوه محرکه اسلام» معرفی می‌کند؛ نیرویی حیاتی که دین را در مواجهه با تحولات تاریخی و اجتماعی زنده و پویا نگه می‌دارد. از نگاه او، در جهانی که مقتضیات آن همواره در حال دگرگونی است، اجتهاد نیز باید پیوسته فعال و زمان‌آگاه باقی بماند. وی با اشاره به آرای ابن‌سینا و اقبال لاهوری، و با تأمل در آیات قرآن، بر ضرورت تداوم اجتهاد در همه ادوار تأکید می‌ورزد. مطهری برای روشن‌سازی این دیدگاه، به نمونه‌هایی از فقه ناظر به زمان اشاره می‌کند. به‌عنوان نمونه، در تفسیر فراز «وَأَعِدّوا لَهُم مَا استَطَعتُم مِن قُوّة» در آیه ۶۰ سوره انفال، خاطرنشان می‌کند که اگرچه آمادگی رزمی همواره مورد تأکید اسلام بوده است؛ اما مصادیق تجهیزات و امکانات نظامی به اقتضای هر دوره متفاوت است و نمی‌توان آن را محدود به ابزارهایی مانند تیراندازی یا اسب‌سواری دانست.

تک‌نگاری

درباره آیه ۶۰ سوره انفال، کتابی با عنوان «اعداد قوه‌ها؛ خوانشی از آیه ۶۰ سوره انفال»، توسط قاسم فولادی و ابوطالب شفقت به رشته تحریر درآمده و دانشگاه صنعتی امیرکبیر در سال ۱۴۰۰ش آن را منتشر کرده است. همچنین چندین مقاله درباره این آیه به رشته تحریر در آمده است که از ابعاد گوناگون به بررسی آن پرداخته‌اند؛ ازجمله «راهبرد آمادگی در برابر دشمن در خوانش آیه شصت سوره انفال» اثر حمید نگارش و زهره جمالی زواره، «ضرورت آمادگی نظامی همگانی بر اساس آیه ۶۰ سوره انفال با محوریت تفاسیر شیعه» تألیف مجتبی فائق و غلامرضا رحیمی‌پور و «واکاوی خروج تخصصی ساخت تسلیحات کشتار جمعی از ذیل آیه ۶۰ سوره انفال با توجه به روایت اذا جار السلطان هانت الدولة از امام رضا(ع)» نوشته سحر کامکار و حمید روستایی.